11 de xan. de 2016

Versos nun calendario sen follas XXXIX


Nesta soidade
de versos e pesares,
abrolla a vida.
Os sorrisos debúxanse
nun cristal de reflexos.


Ilustración atopada na rede. Autor/a descoñecido/a.

2 comentarios:

angel luis utrera baza dixo...

Co teu permiso, comparto entrada no meu blog........e a traves de gogle.....PArabens polo poema, fermoso, impresionantemente fermoso.

Suso Díaz dixo...

Grazas por difundilo, Ángel Luís. Unha aperta.