21/03/2015

Poema publicado no libro 150 Cantares para Rosalía de Castro


Abrilo mar da infancia cada día.
Xogar coa memoria no ceo do padal,
e deixarse arrastrar polo lévedo
que abrolla dos teus beizos;
luz da noite que ardes en min.
Pero non son paxariño,
e quixera voar contigo na crista dos abrentes
á procura da cerna onde nos xunguimos,
e iréi morrendo de pena,
agromando sentires e utopías
coas que manterse vivo
nesta serra onde comeza todo.
Ogallá puidese fuxir envolto nas bágoas do ceo
brincando coas espigas ermas
na enxoita leira onde esvaran os soños
xa en lágrimas convertida,
desexado, espido na soidade das ruelas
a carón do Lethes.
Cada intre amosará o sentimento
no que acougan devezos e versos,
mestura de febre e vacina
xa en suspiriños desfeita,
mentres ollo contigo o solpor
no que
                    pouco
                                        a
                   pouco
me vou deitando
empurrado polo vento silente
coma follas dos carballos en outono.
Ficaremos na lareira
na que agardan as cinsas dos nosos
a que as espalle o desexo
que nos derrete.
Ficaremos...
                            paxariño
                                                  pena
                                                                  lágrima
                                                                                      sospiro

Ilustración: Baldo Ramos 

Ningún comentario: